Choczeńskie rody - Wcisłowie

Wcisłowie pojawili się w Choczni w XVI wieku, a dokładniej między 1537 a 1600 rokiem. Nie występują jeszcze w spisie choczeńskich płatników podatku rogowego (1537), natomiast w 1600 roku niejaka Agnieszka „niewiasta Wczisłowa” została zapisana jako matka chrzestna Wojciecha, syna Stanisława Janiczyka. Chrzest Wojciecha miał miejsce wprawdzie w wadowickim kościele parafialnym, ale w metryce zaznaczono, że zarówno rodzina chrzczonego dziecka, jak i jego rodzice chrzestni pochodzili z Choczni. W tym samym roku ojcem chrzestnym dziecka z Choczni był również Stanisław Wczisło, a w 1603 roku ochrzczono w Wadowicach Błażeja- syna Sebastiana i Agnieszki Wsciślików z Choczni.

W prowadzonych od połowy XVII wieku choczeńskich księgach metrykalnych nazwisko Wcisło odnotowano po raz pierwszy w lutym 1656 roku, przy okazji ślubu Szymona Wcisło i Reginy Dziadek.

W XVII i XVIII wieku nazwiska chocznian nie były jeszcze do końca ustabilizowane i niekoniecznie przechodziły z rodziców na dzieci. Często te same osoby zapisywano pod kilkoma różnymi „nazwiskami”, utworzonymi nie tylko od nazwiska rodziców, ale i na przykład od wykonywanego zawodu, cech fizycznych lub charakteru, czy od imienia ojca.

W przypadku Wcisłów było podobnie. Równolegle (choć rzadko) zapisywano ich pod nazwiskiem Baca, a wykonujący zawód szewca Szymon Wcisło, figuruje czasem jako Szymon Cholewa lub Chodak. Jego syn Maciej, urodzony w 1665 roku, pełnił w Choczni funkcję wytrykusa, czyli kościelnego.

Rola Wcisłów według spisów taczma (podatku kościelnego) była usytuowana  w górnej części wsi, rozciągając się na północ od Choczenki w kierunku granicy z Frydrychowicami. Szewc Szymon Wcisło i jego potomkowie zamieszkiwali zapewne w okolicy dzisiejszej remizy strażackiej.

Prawdopodobnie wnukiem Szymona był Wawrzek Wcisło, który w dzień św. Wojciecha w 1731 roku wraz  z kilkoma kompanami napadł uzbrojony w nóż i obuszek na zamieszkującego wadowickie wójtostwo Mikołaj bogatego krawca Sowę. Gdy Sowa nie chciał wskazać rzekomo ukrytych pieniędzy oberwał toporkiem w głowę i dopiero wtedy wydał zbójnikom klucz do skrzyni, w której przechowywał uszyte sukmany i spodnie. Zrabowane ubrania zostały sprzedane na okolicznych jarmarkach, a zarobione pieniądze podzielono pomiędzy uczestników napadu. Z piątki rabusiów największą „karierę” zrobił Józef Baczyński, który przez cztery kolejne lata grasował w Beskidach, Gorcach, Pieninach i na Orawie, jako harnaś stojący na czele nawet kilkunastu zbójników. Natomiast o dalszych losach Wawrzka Wcisło nic nie wiadomo.

Inni wnukowie Szymona Wcisły wymieniani są w metrykach kościelnych najczęściej jako rzemieślnicy. Urodzony w 1742 roku Ignacy, syn kościelnego Macieja, wykonywał tak jak i dziadek zawód szewca. Dwaj inni jego bracia: Sebastian (ur. 1740) i Eustachy Michał (ur. 1747) wybrali zawód krawca, a trzeci brat Maciej (ur. 1744), podobnie jak ojciec sprawował funkcję kościelnego. Z innej gałęzi rodu Wcisłów pochodził Walenty syn Wojciecha, urodzony w 1735 roku, który w latach osiemdziesiątych XVIII wieku był znany jako kupiec i przysiężny (radny) choczeński.

W Metryce Józefińskiej, sporządzonym w latach 1785-89 spisie własności do celów podatkowych, nie umieszczono roli należącej do Wcisłów. Można się jedynie domyślać, że ich własność rodowa figuruje tam jako rola Chodakowska w Niwie Srzedniej nad Sołtystwem, której lokalizacja pokrywa się z własnością Wcisłów wykazaną około 70 lat wcześniej w spisie płatników taczma.

Dokładniejsze siedziby choczeńskich Wcisłów można wskazać w pierwszej połowie XIX wieku na podstawie spisu płatników podatku mesznego (pobieranego od wiernych za odprawianie mszy w kościele) i późniejszym austriackim „Grundparzellen Protocoll” z lat 1844-1852.

W pierwszym z wymienionych spisów ujęto siedmiu płatników o nazwisku Wscisło: Jana (numer domu 49), Antoniego (nr 50), Augustyna (nr 139), Mateusza (nr 140),  Mikołaja (nr 147), Joachima (nr 148) i nieznaną z imienia wdowę (nr 215). W kolejnym jest ich ośmiu, przy czym Wcisłowie zamieszkiwali wówczas nadal pod numerami 50 (Niwa Zakościelna „południowa”), 140 i 148 (Niwa Zakościelna „północna”), ale także pod numerami: 52 i 319 (Niwa Zakościelna „południowa”) oraz 230 i 367 ((Niwa Zakościelna „północna”). Własność nieznanej z imienia wdowy Wscisłowej z pierwszego spisu przejęli według drugiego Widlarzowie z gałęzi „Poloków”.

Wcisłowie nie zaliczali się wtedy do większych posiadaczy gruntów rolnych czy leśnych, utrzymując się głównie z rzemiosła. Tylko własność rolna Joachima Wcisło spod numeru 148 i Jana Wcisło spod numeru 230 nieznacznie przekraczała choczeńską średnią.

Jednocześnie ród Wcisłów był już wówczas mocno rozrośnięty, o czym świadczyć może nie tylko liczba zamieszkiwanych przez nich chałup, ale również pokaźna liczba dorosłych osób o tym nazwisku (23), które zapisały się do choczeńskich Towarzystw Wstrzemięźliwości i Trzeźwości.

Przed pierwszą wojną światową do najbardziej znanych Wcisłów z Choczni należeli:

• Jan Wcisło (ur. 1851) nauczyciel w Choczni Górnej od 1880 roku, murarz i wytwórca pierników, które sprzedawał na jarmarkach i odpustach,
• Franciszek Wcisło (ur. 1866) sklepikarz z ramienia Kółka Rolniczego, który od 1905 roku przebywał w USA, by ostatecznie cztery lata później osiąść tam z rodziną na stałe. Był znanym działaczem polonijnym, organizatorem zbiórek na pomnik Kościuszki w Krakowie, Dom Ludowy w Choczni i dzwony do kościoła parafialnego oraz korespondentem polskiej prasy ludowej i zagranicznym członkiem choczeńskiego „Sokoła”,
• siostry Balbina (ur. około 1875) i Franciszka (ur. 1880) Wcisło- krawcowe w Choczni i w Wadowicach,
• Rudolf Wcisło (ur. 1882), masarz po praktykach w Cieszynie.

W czasie I wojny światowej żołnierz 20 pułku piechoty Jan Wcisło (ur. 1893) zmarł w okolicach Biecza po postrzale w brzuch, a Piotr Wcisło (ur. 1897) poległ na froncie włoskim. Ranny został Jan Wcisło (ur. 1892) kapral 16 pułku piechoty, a Andrzej Wcisło (ur. 1883) dostał się do niewoli rosyjskiej i był więziony w Tomsku.

Tenże Andrzej Wcisło po powrocie do Choczni kontynuował tradycje ojca Jana i uzyskawszy dyplom mistrzowski wykonywał zawód piekarza- cukiernika.

Natomiast wymieniony wyżej Jan Wcisło (rocznik 1892) w niepodległej Polsce wstąpił do policji państwowej, pełniąc funkcję komendanta w Woźnikach i Andrychowie.

Do Polski na studia na Uniwersytecie Jagiellońskim powróciła z USA córka wspomnianego wcześniej emigranta Franciszka Wcisło. Była już wtedy zakonnicą ze zgromadzenia Sióstr Felicjanek i używała przybranego imienia Mary Patientia.

W Choczni aktywnym działaczami kół Katolickiego Stowarzyszenia Młodzieży byli w tym czasie:

• Maria Wcisło (ur. 1901) prezeska KSMŻ, później po zamążpójściu członkini wspierająca, która ostatecznie wyemigrowała z rodziną do Kanady- jej synem był między innymi ks. Stanisław Bąk,
• Władysław Wcisło (ur. 1904), przewodniczący KSMM, który w 1934 roku poślubił skarbniczkę Katolickiego Stowarzyszenia Młodzieży Żeńskiej Helenę Bryndzównę.

Inny Władysław Wcisło (ur. 1905) wyjechał w okresie międzywojennym do pracy w belgijskich kopalniach węgla kamiennego.

W działalności społecznej wyróżniał się Antoni Wcisło (ur. 1899) przewodniczący Rady Miejscowej Szkolnej, radny gromadzki od 1935 roku, który zmarł w czasie kadencji.

Druga wojna światowa miała tragiczny wpływ na życie choczeńskich Wcisłów:

• Jan Wcisło- komendant policji w Andrychowie zginął w obozie koncentracyjnym Auschwitz,
• jego urodzony w Choczni w 1919 roku syn Włodzimierz, żołnierz armii generała Andersa i uczestnik bitwy pod Monte Cassino zmarł w szpitalu w Ankonie, w wyniku silnego poparzenia po zapaleniu się prowadzonego przez niego pojazdu,
• wysiedlony Wincenty Wcisło (ur. 1896) zmarł wskutek przeziębienia podczas transportu,
• Józef Wcisło (ur. 1905) walczył podczas kampanii wrześniowej 1939 roku, a po dostaniu się do niewoli był więziony przez Niemców w stalagu.

Rodzina Wcisłów około 1923 roku- od lewej Janina Wcisło z domu Szczur, Zbigniew Wcisło, Jan Wcisło- ofiara KL Auschwitz, Włodzimierz Wcisło- żołnierz spod Monte Cassino, Elżbieta Wcisło zd. Guzdek
Zdjęcie z prywatnego archiwum Kazimierza Gorskiego 

Z choczeńskich Wcisłów aktywnych w okresie po zakończeniu wojny warto wspomnieć o:

• Władysławie Wcisło (ur. 1907), radnym gminnym, egzekutorze podatków od szyldów, lokali i nieruchomości (1947), członku licznych komisji gminnych i ZSL,
• Janie Wcisło (ur. 1912), bracie radnego Władysława, z zawodu stolarzu, który w choczeńskim samorządzie pełnił funkcję wiceprzewodniczącego Prezydium Gminnej Rady Narodowej i członka Komisji Oświatowej.
• Genowefa Wcisło z domu Woźniak (ur. 1914), żona Albina Adolfa, rolniczce, radnej Gminnej rady Narodowej,
• Annie Pędziwiatr z domu Wcisło (ur. 1895) sklepikarce, wyeksmitowanej w 1948 roku, członkini Spółdzielni Produkcyjnej im. Rokossowskiego,
• Wiktorii Trzaska z domu Wcisło (ur. 1906) radnej gminnej i gromadzkiej, członkini Spółdzielni Produkcyjnej im. Rokossowskiego,
• Janinie Bandoła z domu Wcisło (ur. 1920), absolwentce LO w Wadowicach, wieloletniej pracownicy Wydziału Finansowego UM w Świdnicy.

Na początku XXI wieku powiat wadowicki zamieszkiwało 209 osób o nazwisku Wcisło, z 4923 odnotowanych w całej Polsce.

Kalendarium choczeńskie- wydarzyło się między 15 a 21 maja

15 maja

• 1905- urodzony w Choczni Henryk Jan Osuchowski złożył egzamin nauczycielski.
• 1907- w Rozkochowie urodził się Józef Janik, inżynier, prezes Katolickiego Stowarzyszenia Młodzieży Męskiej w Choczni okresie międzywojennym. W 1929 roku ukończył kurs instruktorski dla naczelników okręgowych. Od 1931 roku prezes reaktywowanego gniazda „Sokoła” w Choczni, instruktor rolny. W latach 70-tych XX wieku mieszkał i pracował w Warce. Był pracownikiem Instytutu Przemysłu Fermentacyjnego i korespondentem Polskiej Akademii Nauk. 
• 1916- w Babicach zmarł ksiądz Jan Filar, były wikariusz choczeński (1884-1885), absolwent Uniwersytetu Jagiellońskiego, katecheta szkół krakowskich.
• 1947- zmarł Jan Oboza, były radny gromadzki (1935-39).
• 1968- zmarł Leon Bąk, mistrz stolarski, działacz społeczny i samorządowy, były wójt choczeński, radny, sekretarz Prezydium Gminnej Rady Narodowej. (link)
• 1991- zmarła Maria Woźny z domu Dąbrowska, żona choczeńskiego organisty, członkini wspierająca Katolickie Stowarzyszenie Młodzieży Żeńskiej w Choczni (1928). 
• 1993- zmarł Jan Biłka, piekarz choczeński, którego piekarnię wystawiono na licytację komorniczą w 1937 roku.

16 maja

• 1913- urodził się Jan Brańka, milicjant na posterunku w Choczni (1945), Zawoi (1945), Andrychowie (1945) i Wieprzu (1946). Po kursie podoficerskim w Krakowie podoficer rachunkowy w Komendzie Powiatowej Milicji Obywatelskiej w Wadowicach (1946), potem magazynier i ponownie podoficer rachunkowy (do 1948 roku) w stopniu kaprala. W 1949 roku był wysuwany przez PZPR na radnego gminnego w Choczni.
• 1927- Józef Widlarz z Choczni, sierżant 51 pułku z Brzeżan koło Tarnopola śmiertelnie ranił dwoma strzałami z rewolweru Jana Kozłowskiego, handlowca ze Lwowa, którego zastał rano śpiącego w mieszkaniu swojej znajomej Antoniny Krupnickiej. Po tej zbrodni w afekcie Widlarz oddał się w ręce władz policyjnych. 

17 maja

• 1883- w Kozach urodził się Antoni Szafran, murarz,  jeden z budowniczych szkoły w Choczni Dolnej (od 1910 roku). 
• 1917- urodził się Tadeusz Kencki, członek Gminnej Rady Narodowej w Choczni w 1951 roku. 
• 1927- spłoszone konie furmana Bębenka z Choczni wybiły dyszlem okno wystawowe sklepu w Bielsku. Szkody wyceniono na 100 dolarów (?).
• 1942- w KL Majdanek zginął Jan Drożdż.
• 1944- w bitwie pod Monte Cassino zginął Antoni Byrski z Kaczyny, starszy strzelec 17 batalionu strzelców 5 Kresowej Dywizji Piechoty II Korpusu. Został pochowany na miejscowym cmentarzu wojennym, a tablica upamiętniająca jego postać znajduje się również na jednym z grobów na cmentarzu parafialnym w Choczni.
• 1988- zmarł Bronisław Nieć, przedwojenny urzędnik kolejowy zamieszkały w Choczni. Po II wojnie światowej był właścicielem tak zwanej "Kamienicy", dwupiętrowego budynku przy granicy Wadowic i pracownikiem młyna w Wadowicach.
• 1999- zmarł Zdzisław Ruła, major Ludowego Wojska Polskiego.

18 maja

• 1821- urodził się Antoni Macieyczyk, uczeń gimnazjów w Podolińcu i w Bochni, student filozofii w Tarnopolu, który w 1851 roku został wyświęcony na księdza. Po posłudze w 10 kolejnych parafiach trafił ostatecznie w 1870 roku do Ostrowska koło Nowego Targu w charakterze wikariusza eksponowanego. (link)
• 1830- zmarł Maciej Zając, choczeński kowal.
• 1930- zmarł Jan Maksymilian Woźniak, rolnik, cieśla, szewc, stolarz, kołodziej i introligator samouk, twórca organów, na których wykonywał w domu nieszpory. 
• 1940- w Inwałdzie urodziła się Zofia Polak, późniejsza nauczycielka w Choczni Dolnej. Magister pedagogiki specjalnej na WSP w Krakowie, nauczyciel akademicki, wicedyrektor szkoły w Krakowie dla dzieci upośledzonych umysłowo.
• 1969- zmarł Franciszek Brońka, w latach dwudziestych XX wieku reemigrant z Detroit, USA, gdzie przebywał od 1907 roku, założył rodzinę i pracował jako konduktor w tramwajach. Po osiedleniu się w Choczni właściciel fermy kurzej i kierownik mleczarni przy choczeńskim Domu Ludowym. W 1932 roku został wybrany członkiem komisji kontrolującej Stowarzyszenia „Wyzwolenie”. Radny gromady Chocznia w latach 1935-39. Po wojnie w 1953 roku członek komisji wyborczej do Frontu Narodowego w Choczni i Związku Samopomocy Chłopskiej. W 1956 roku członek Rady Mleczarskiej. 
• 1983- zmarła Marta Kajdas, emerytowana nauczycielka, która osiadła w Choczni po zakończeniu pracy zawodowej. Poświęciła się swoim pasjom: malarstwu, haftowi, uprawie ogródka i grze na skrzypcach. Pomagała również w parafialnej kancelarii, zastępowała nauczycieli w Choczni Górnej i zapoczątkowała działalność biblioteki parafialnej w Choczni. Należała do III Zakonu św. Franciszka. 

19 maja

• 1747- ochrzczony został Urban Ruła, choczeński muzykant.
• 1819- urodził się Jan Rokowski, wójt choczeński do 1860 roku, przedstawiciel gminy do spraw budowy domu szkolnego w Choczni, ukończonego w 1862 roku. 
• 1912- urodził się Feliks Harnik, powojenny strażnik więzienny, członek Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej (1953) i Frontu Narodowego w Choczni. Przed wojną znajdował się w rejestrach policyjnych z tytułu przestępstw przeciwko własności. W czasie wojny pracował w tartaku na Morawach. Według pisma Gminnej Rady Narodowej podczas pobytu w Choczni zadenuncjował pisemnie proboszcza ks. Dybę, pomawiając go o zniewagę Hitlera. 
• 1919- urodziła się Aniela Zając, później po mężu Bieniek, absolwentka seminarium nauczycielskiego w Wadowicach i Akademii Ekonomicznej w Krakowie. 
• 1919- urodziła się Helena Warmuz, później po mężu Ficek, przedwojenna działaczka Katolickiego Stowarzyszenia Młodzieży Żeńskiej w Choczni. W 1935 roku wybrana zastępczynią sekretarki, a rok później sekretarką. W latach 1937-38 prezeska stowarzyszenia i kierowniczka kółka referentek.
• 1926- urodziła się Urszula Ścigalska, kierowniczka agencji pocztowej w Choczni do 1950 roku, członkini Komitetu Radiofonizacyjnego Kraju. 
• 1987- zmarła Maria Wider z domu Góralczyk, przedwojenna działaczka Katolickiego Stowarzyszenia Młodzieży Żeńskiej w Choczni.
• 1994- zmarł Marian Góralczyk, ślusarz, były więzień KL Auschwitz.
• 1998- zmarła Wiktoria Trzaska z domu Wcisło, radna Gminnej Rady Narodowej w Choczni (1953), członkini Zjednoczonego Stronnictwa Ludowego oraz Spółdzielni Produkcyjnej im. Rokossowskiego (1953). Następnie radna gromadzka od grudnia 1954 roku, kiedy to wyprowadziła się z Choczni i na stałe zamieszkała z mężem w Opolu.

20 maja

• 1710- ochrzczony został Urban Kleśniak, późniejszy choczeński karczmarz, zwany także Turała.
• 1753- zmarł Jan Puńczewski, choczeński organista, żonaty z chocznianką Ewą z domu Płaza.
• 1854- w Zebrzydowicach zmarł ksiądz Jan Manda, były wikariusz choczeński (1852).
• 1910- w Kornatowie urodziła się Leokadia Michalska, gospodyni plebańska w Choczni u swojego brata ks. Bronisława Michalskiego.  Żona Celestyna Badyńskiego (16.01.1907-04.11.1939), jeńca rozstrzelanego przez hitlerowców w miejscowości Małe Czyste, którego symboliczny nagrobek znajduje się na choczeńskim cmentarzu parafialnym. 
• 1927- zjazd stowarzyszenia „Wyzwolenie” w Choczni w sprawie utworzenia związku stowarzyszeń i kongresu w Warszawie.
• 1932- zmarł Karol Wider, rolnik, które zarobione w USA pieniądze przeznaczył na zakup gruntu i budowę domu w Wadowicach w sąsiedztwie klasztoru oo. Karmelitów. W 1907 roku przewoził wozem trumnę ze zwłokami o. Rafała Kalinowskiego (obecnie świętego) z Wadowic do Czernej. 
• 1934- po 39 latach posługi zmarł choczeński proboszcz ksiądz Józef Dunajecki, urodzony jako Józef Babiarz. Wyświęcony w 1883 roku, pracował wcześniej jako wikariusz w Niepołomicach, Siedliskach-Bogusz i Bochni, gdzie sprawował również funkcję dyrektora szkoły żeńskiej przy klasztorze benedyktynek w Staniątkach. W Choczni był inicjatorem przyozdobienia wnętrza świeżo wybudowanego kościoła, wymalowania i sprowadzenia trzech neogotyckich ołtarzy oraz budowy kaplicy św. Anny przy cmentarzu (1918). Za jego czasów zbudowano również Dom Katolicki (1927-1929) oraz zakupiono i zawieszono dzwony kościelne, co było przedmiotem głośnych sporów pomiędzy probostwem, a władzami gminy. (link)
• 1973- zmarła Anna Malata, nauczycielka w Rabce.

21 maja

• 1806- w rodzinie choczeńskich młynarzy urodził się Jan Szczur, nazywany też Szczurowskim, absolwent gimnazjum w Podolińcu na Spiszu.
• 1894- Jan Guzdek z Choczni uzyskał uprawnienia do nauczania greki i łaciny jako przedmiotów głównych oraz języka polskiego, jako przedmiotu pobocznego w gimnazjach z polskim językiem wykładowym. 
• 1905- urodził się Franciszek Bresler, przedwojenny żołnierz 12 pułku piechoty, w czasie okupacji żandarm niemiecki na posterunku w Choczni, gdzie zajął dom wysiedlonego Rudolfa Klisiaka. Po wojnie przypadkowo został rozpoznany (w tramwaju) przez jednego z chocznian w Królewskiej Hucie i odstawiony na posterunek milicji, a  następnie zwerbowany na tajnego współpracownika służb bezpieczeństwa pseudonim „Kość”. 
• 1915- w bitwie pod Żernikami został ranny w bok Franciszek Pększyc pseudonim Grudziński, dowódca batalionu rekruckiego Legionów Polskich, którym kierował na jesieni 1914 roku podczas formowania i ćwiczeń w Choczni.
• 1919- w Krakowie zmarł ksiądz Jan Nowak, były wikariusz choczeński (1898-1900), a później wieloletni proboszcz w Gruszowie.
• 1934- spłonął młyn nad Choczenką przy granicy z Wadowicami, będący własnością Dębowskiego i Janika. Policja podejrzewała podpalenie.
• 2000- zmarła Genowefa Wcisło z domu Woźniak, rolniczka, członkini Gminnej Rady Narodowej w Choczni od 1953 roku.

Nauczyciele w Choczni- Władysław Jeziorski

Władysław Jeziorski urodził się 15 stycznia 1882 roku w Krakowie, w rodzinie Ignacego Jeziorskiego herbu Ślepowron i jego żony Anieli.

Po uzyskaniu odpowiedniego wykształcenia podjął pracę jako nauczyciel w Wieliczce (1902) i w Jankowicach (1903). W 1905 roku pojawił się w Choczni, gdzie przez 4 lata pracował w szkole w Choczni Dolnej. 

W 1906 roku poślubił w choczeńskim kościele parafialnym Olgę Kieryczyńską, znacznie starszą od siebie miejscową urzędniczkę pocztową, pochodzącą z Krościenka. Jego żona, już pod nazwiskiem Jeziorska, także podjęła pracę nauczycielki w Choczni. Według Józefa Putka Jeziorski dał się w Choczni poznać jako wolnomyśliciel, o poglądach socjalistycznych i niepodległościowych. Sprowadzał do Choczni z Warszawy tamtejszą prasę, w tym „Myśl Niepodległą”, przez co wywarł duży wpływ między innymi na poglądy późniejszego wójta Maksymiliana Malaty. 

Po opuszczeniu Choczni uczył w szkole polskiej w Morawskiej Ostrawie, był inicjatorem powstania tamtejszej szkoły uzupełniającej przemysłowej i jej kierownikiem w 1913 roku. Prowadził kursy śpiewu dla polskich robotników i rzemieślników i odczyty o różnorakiej tematyce, agitował za powstawaniem nowych szkół dla polskich dzieci. Działał w  Towarzystwa Szkół Ludowych, brał udział w walnym zjeździe TSL w Nowym Sączu w 1911 roku. Następnie pracował jako nauczyciel muzyki w Cieszynie. 

W tym czasie był zbieraczem, wydawcą i redaktorem wielu śpiewników, kompozytorem oraz autorem melodii do pieśni patriotycznych, narodowych i żołnierskich. 

W 1915 roku powtórnie ożenił się, tym razem jego wybranką była Henryka Przestalska ze Stanisławowa. 

W 1916 roku, po odejściu na emeryturę kierownika szkoły w Choczni Dolnej Adam Ryłko, startował bez powodzenia na wakujące stanowisko, mimo poparcia władz gminnych. Na przeszkodzie miały stanąć poglądy kandydata na kierownika, zapamiętane przez miejscowe władze oświatowe z okresu jego pracy w Choczni. 

W 1918 roku Władysław Jeziorski wszedł w skład Rady Narodowej, która przejęła od Austriaków władzę na Śląsku Cieszyńskim. Reprezentował w Radzie niewielkie stronnictwo- Związek Społeczno- Narodowy.

Władysław Jeziorski (piąty z prawej strony)
 w Cieszyńskiej Radzie Narodowej

Jeziorski brał także udział w powstaniach śląskich, za co został odznaczony później orderem Gwiazdy Górnośląskiej (1930). 

W latach 20-tych XX wieku pracował jako finansista w bankach we Lwowie i Przemyślu. Wybudował sobie dom letniskowy w Zakopanem i przeprowadził się tam pod koniec lat 20-stych. Zmarł w wieku 52 lat na gruźlicę, 3 lipca 1934 roku.

Kilka lat później jego córka Irena, urodzona w 1917 roku, poślubiła znanego sportowca i olimpijczyka Stanisława Marusarza.

Wspomniana wyżej działalność redakcyjna i wydawnicza Władysława Jeziorskiego rozpoczęła się w 1911 roku, kiedy to nakładem „Tygodnika Ostrawskiego” wydrukował w Cieszynie „Śpiewnik Narodowy”, rozprowadzany w cenie 2 koron i 80 halerzy.

Następne jego śpiewniki to:

• „Śpiewnik Żołnierski z dodatkiem melodyi” (1915), wydany w Cieszynie,
• „Nowy śpiewnik polski 1914-1917”, także wydany w Krakowie,
• „Dodatek muzyczny do nowego śpiewnika polskiego” (1918),
• „Śpiewnik żołnierskiego Korpusu X Wojska Polskiego”, wydany w Przemyślu w 1926 roku.

Potrzebę wydawania śpiewników tak tłumaczył w przedmowie do jednego z nich:

(…) Pieśni (…) przyczyniły się do wychowania pokoleń w chęci walki o niepodległość Polski. Zdarza się często, że śpiew zostaje przerwany z powodu nieznajomości dalszych zwrotek lub melodyi. Zbiór ten ma także za cel pomódz i w takich razach i nauczyć nieznanych melodyj i tekstów (…)

W 1919 roku Władysław Jeziorski zredagował i opatrzył wstępem oraz licznymi artykułami i komentarzami „Kalendarz Ludowy” dla Cieszyna i okolic.

Jako kompozytor jest uznawany za autora wielu melodii wielu pieśni legionowych i żołnierskich, w tym między innymi  melodii do pieśni „Cud nad Wisłą, czyli Polska młócka 1920 roku”