Do sporu o to, czyją własnością jest budynek kościoła w Choczni, kaplica św. Jana Nepomucena, czy też cmentarz, doszło na długo przed tym, nim władzę w choczeńskiej gminie objął znany z antykleryklanych poglądów Józef Putek.
W Księdze Protokołów Posiedzeń Gromadzkich zachował się zapis konfliktu, który pokazuje, jak skomplikowane były relacje
między miejscową gminą, a Kościołem pod koniec XIX wieku.
Sprawa dotyczyła kilku parcel – w tym tych, na których stał kościół i cmentarz
– i przez dwa lata budziła ogromne emocje wśród radnych.
2 listopada 1883 roku gmina Chocznia otrzymała pismo z c.k.
Starostwa w Wadowicach. Urzędnicy domagali się, by Rada Gminna wypowiedziała
się w sprawie wykreślenia z księgi hipotecznej kilku parcel zapisanych jako
własność gminy i uznania ich za własność kościelną.
Chodziło o:
- parcelę budowlaną nr 445 – kościół,
- parcelę nr 447 – trupiarnię (magazyn kościelny),
- parcelę nr 458 – kaplicę św. Jana Nepomucena,
- parcelę nr 5885 – cmentarz pogrzebowy,
- parcelę nr 5886 – fosę przy cmentarzu,
- parcelę nr 5894 – plac wokół kościoła (dawny cmentarz),
Dla ówczesnego wójta, Józefa Czapika, sprawa była
delikatna. Z jednej strony uważał za powód do chluby, że „święte miejsca” są
wpisane jako własność gminy. Z drugiej – jako katolik nie chciał występować
przeciwko Kościołowi. Skłaniał się więc ku wykreśleniu tych gruntów z majątku
gminnego i przekazaniu ich Kościołowi.
Jednak nie wszyscy radni podzielali to stanowisko. Głos sprzeciwu zabrał radny Józef Guzdek. Na jego wniosek Rada Gminna jednogłośnie przyjęła uchwałę, w której odmówiła zrzeczenia się praw do spornej własności. Argumentacja była ciekawa, ponieważ radni twierdzili, że:
- kościół, kaplice i cmentarz od zawsze były utrzymywane przez gminę,
- to mieszkańcy – jako „zgromadzenie wszystkich prawowiernych chrześcijan w Choczni” - tworzą „żywy Kościół”,
- wymienione parcele nigdy nie należały do majątku plebańskiego ani go nie powiększały.
W praktyce oznaczało to, że gmina utożsamiała wspólnotę
religijną z samą sobą. Skoro to mieszkańcy budowali, remontowali i utrzymywali
świątynię oraz cmentarz, to – w ich ocenie – mieli pełne prawo pozostawać
właścicielem gruntów.
Równolegle toczył się drugi konflikt – o zespół drobnych parcel koło szkoły, tworzących tzw. „Zagrodę Wróblowską”.
Poprzednia Rada Gminna, reprezentowana przez wójta Szymona Pietruszkę, asesora Walentego Szczura i radnego Wojciecha Czapika w grudniu 1882 roku zadeklarowała w starostwie, że grunty te zostały darowane przez Annę Wróblowską na budowę szkoły i powinny zostać zaintabulowane na rzecz funduszu szkolnego.
- pierwotnie Antoni Wróblowski zapisał majątek ustnie na rzecz kościoła,
- następnie kościół odstąpił go gminie kontraktem,
- gmina zobowiązała się jedynie wydzielić pół morga pod budynki szkolne,
- nigdy nie oddała całej zagrody ani nie zrzekła się praw do pozostałych parcel.
Aby unieważnić deklarację z 1882
roku, radni użyli mocnych argumentów:
- zarzucili poprzednikom nieznajomość ustawy gminnej z 1866 roku,
- nazwali ich „młodymi ludźmi”, którzy nie znali prawdziwego stanu rzeczy,
- zasugerowali nawet, że część podpisów mogła być sfałszowana.
Była to wyraźna próba całkowitego podważenia mocy prawnej
wcześniejszych zobowiązań podjętych przez Pietruszkę, Szczura i Czapika.
Dwa lata później sytuacja uległa zasadniczej zmianie - 18 stycznia 1885 roku Rada Gminna Choczni zrzekła się praw własności do parcel, na których stały: kościół, trupiarnia (magazyn kościelny), kaplica św. Jana Nepomucena, cmentarz przy kaplicy św. Anny, plac i fosa wokół kościoła.
Uczyniono to „dla uczczenia miejsc świętych”, przekazując je
na rzecz rzymskokatolickiego kościoła parafialnego.
Jednocześnie Rada stwierdziła, że wcześniejsze wpisanie tych gruntów jako własności gminnej nie było skutkiem deklaracji wójta Pietruszki i pozostałych dwóch delegatów gminy, lacz omyłką geometry (mierniczego) przy sporządzaniu ksiąg hipotecznych.
To eleganckie rozwiązanie pozwoliło wycofać się z wcześniejszego, konfrontacyjnego stanowiska bez utraty twarzy. Zamiast przyznać się do zmiany decyzji, wskazano na błąd techniczny.
Natomiast własnością gminną pozostała Zagroda Wróblowska, którą dzierżawił od 1880 roku Piotr Kolber za czynsz w wysokości 32,5 złotego reńskiego rocznie.
