Mieszkaniec Choczni w czasach
szkolnych. Członek choczeńskiego
„Sokoła” oraz aktor i animator miejscowego teatru amatorskiego. Uczęszczał do
wadowickiej szkoły normalnej i gimnazjum, które ukończył w 1911 roku. Przez
jeden semestr studiował na Wydziale Prawa Uniwersytetu Jagiellońskiego, a
następnie odbywał jednoroczną służbę wojskową w armii austriackiej (szkoła
oficerów rezerwy w Krakowie). W 1913 jako członek Związku Strzeleckiego był
instruktorem i przejściowo tymczasowym komendantem wadowickiego oddziału ZS. Zmobilizowany jako kadet do armii
austriackiej (IR 18) w 1914 roku. Na
początku I wojny światowej dostał się do niewoli rosyjskiej w bitwie pod
Iwanowicami-Michałowicami i do 1917 roku przebywał jako jeniec na Syberii we
wsi Wasiutenka koło Isil-Kul w rejonie Omska, w obozie jenieckim w Omsku, w
Tarze i w Tiumeniu. Po wybuchu rewolucji lutowej wstąpił do formowanego we
Władywostoku oddziału Wojska Polskiego. Po przedostaniu się do Francji w 1918
roku pełnił funkcję instruktora w armii generała Hallera. Od 1919 roku, po
powrocie do Polski, brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej. W zimie
1919/1920 zachorował na tyfus. Po powrocie na front w 1920 był dowódcą kompanii ciężkich
karabinów maszynowych w walkach na terenie Ukrainy. Po przeniesieniu do rezerwy
w stopniu porucznika pracował do 1924 roku w fabryce maszyn i narzędzi
rolniczych w Oświęcimiu. W latach 1924-39 był dziennikarzem tygodnika „Piast” –
sekretarzem redakcji, redaktorem odpowiedzialnym i w końcu redaktorem naczelnym
(1933-1939). Związany od czasów szkolnych z ruchem ludowym był bliskim
współpracownikiem Wincentego Witosa, pełniąc kolejno funkcje: kierownika
sekretariatu zarządu okręgowego Polskiego Stronnictwa Ludowego „Piast” w Krakowie (od 1927 roku), sekretarza
zarządu okręgowego Stronnictwa Ludowego w Krakowie (1931-1933), członka
prezydium małopolskiego zarządu okręgowego Stronnictwa Ludowego (1933-1939),
członka rady naczelnej Stronnictwa Ludowego (1938-1939).
W czasie II wojny światowej pracował w Oddziale Miejskim Rady Głównej
Opiekuńczej w Krakowie, współpracował z SL „Roch”. Po zakończeniu wojny działał
w Polskim Stronnictwie Ludowym (1945-46) oraz w tak zwanym odrodzonym PSL
(1948-49).
Pracował jako dziennikarz-
redaktor techniczny tygodnika „Piast” (1945-47) i jego redaktor naczelny (od
grudnia 1948) oraz referent prasowy w Wojewódzkim Komitecie ZSL w Krakowie. Od 1950
do 1951 roku pracownik „Hydrotrestu” w Nowej Hucie, potem Zakładów
Jajczarsko-Drobiarskich w Krakowie. W latach 1957-60 był współorganizatorem i
członkiem zespołu redakcyjnego tygodnika „Wieści”.
W marcu 1957 roku Komenda Wojewódzka MO w Krakowie podjęła postanowienie o założeniu między innymi przeciwko niemu sprawy agenturalno-grupowej o kryptonimie "Oset". Stosując wszystkie możliwe techniki operacyjne usiłowano wybadać, czy nie uczestniczy w organizowaniu w ramach ZSL opozycji przeciw PZPR i władzom PRL.
Za swoją działalność został odznaczony Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski. Zmarł po zaginięciu w niejasnych okolicznościach. Spoczywa na Cmentarzu Rakowickim w Krakowie.
Eugeniusz Bielenin jest autorem „Szkiców z
przeszłości”, wydanych po śmierci autora w 1980 roku, a opartych na jego
wspomnieniach (w tym z młodości w Choczni), powieści sensacyjnej „Zielona
granica” (wydanej po raz pierwszy w 1925 roku) oraz komedii „Hallery idą”,
wyróżnionej w konkursie Związku Teatrów i Chórów Włościańskich we Lwowie w 1923
roku.
W marcu 1957 roku Komenda Wojewódzka MO w Krakowie podjęła postanowienie o założeniu między innymi przeciwko niemu sprawy agenturalno-grupowej o kryptonimie "Oset". Stosując wszystkie możliwe techniki operacyjne usiłowano wybadać, czy nie uczestniczy w organizowaniu w ramach ZSL opozycji przeciw PZPR i władzom PRL.
Za swoją działalność został odznaczony Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski. Zmarł po zaginięciu w niejasnych okolicznościach. Spoczywa na Cmentarzu Rakowickim w Krakowie.
 |
| Zdjęcie z archiwum Jerzego Piotra Talagi |
